Toen ik jong was, begreep ik niet waarom ik mij anders voelde. Ik speelde zoals andere kinderen, ik ging naar school en groeide op zoals zoveel anderen. Toch was er diep vanbinnen altijd een gevoel dat moeilijk uit te leggen was. Het was alsof ik de wereld op een andere manier beleefde. Ik voelde mij vaak stil. Niet omdat ik niets te zeggen had. Maar omdat ik eerst wilde begrijpen. Ik keek naar mensen. Ik luisterde naar hun woorden, maar ook naar wat zij niet uitspraken. Soms leek het alsof hun houding of hun aanwezigheid mij meer vertelde dan hun stem. Als kind kon ik daar geen betekenis aan geven. Later probeerde ik dat wel. Ik vroeg mij af waarom sommige ontmoetingen mij energie gaven, terwijl andere mij juist uitputten. Waarom voelde ik mij bij de ene persoon onmiddellijk op mijn gemak en bij de andere niet? Ik vond daar geen eenvoudig antwoord op. Wat ik wel ontdekte, was dat iedereen de wereld door zijn eigen ogen beleeft. Mijn ervaringen waren niet noodzakelijk dezelfde als die van anderen. Dat besef maakte mij voorzichtiger in mijn conclusies. Ik wilde begrijpen, niet oordelen. Door de jaren heen begon ik te merken dat veel mensen een masker dragen. Dat bedoel ik niet als iets negatiefs. Vaak is het een manier om zichzelf te beschermen. We tonen aan de buitenwereld niet altijd wat er werkelijk in ons leeft. Misschien doen we dat allemaal. Ook ik heb dat gedaan. Maar achter ieder masker leeft een mens die verlangt naar begrip, liefde en verbondenheid. Toen ik dat begon te beseffen, keek ik anders naar de mensen om mij heen. Ik probeerde minder snel te oordelen en meer te luisteren. Ik ontdekte dat ieder mens een verhaal met zich meedraagt. 1 Sommige verhalen worden hardop verteld. Andere blijven een leven lang verborgen. Misschien is dat wel de reden waarom ik graag naar mensen luister. Niet omdat ik nieuwsgierig ben naar hun geheimen, maar omdat ik geloof dat ieder mens iets waardevols te vertellen heeft. Ook vandaag ontmoet ik tijdens mijn vrijwilligerswerk veel verschillende mensen. Sommigen lachen. Sommigen zwijgen. Sommigen dragen verdriet met zich mee zonder dat iemand het ziet. Steeds opnieuw herinneren die ontmoetingen mij eraan dat we voorzichtig mogen zijn met onze oordelen. We weten nooit welke strijd iemand vanbinnen voert. Misschien is dat één van de belangrijkste lessen die het leven mij heeft geleerd. Niet iedereen die stil is, is eenzaam. Niet iedereen die lacht, is gelukkig. En niet iedereen die anders lijkt, is werkelijk anders. Misschien verlangen we uiteindelijk allemaal naar hetzelfde. Om gezien te worden. Om begrepen te worden. En om geaccepteerd te worden zoals we werkelijk zijn. Dat is voor mij geen teken van zwakte. Dat is wat ons mens maakt.
Hoofdstuk 4