Voordat ik mijn aandacht bewust begon te sturen, leefde ik zoals de meeste mensen. Mijn gedachten bepaalden mijn dag. Mijn emoties bepaalden mijn stemming. Gebeurtenissen bepaalden hoe ik mij voelde. Ik leefde vooral vanuit de buitenwereld. Pas veel later begon ik mij af te vragen waar mijn aandacht eigenlijk voortdurend naartoe ging. Ik ontdekte dat aandacht kostbaar is. Iedere gedachte vraagt aandacht. Iedere emotie vraagt aandacht. Iedere angst vraagt aandacht. Iedere reclame, ieder scherm en ieder geluid probeert onze aandacht vast te houden. Toen stelde ik mezelf een eenvoudige vraag: Als iedereen iets van mijn aandacht wil, hoeveel aandacht houd ik dan nog over voor mezelf? Dat was voor mij een keerpunt. Ik begon mijn aandacht bewust terug te brengen naar mijn eigen bewustzijn. Niet om de wereld buiten te sluiten, maar om mezelf beter te leren kennen. Voor mij voelde mijn hoofd als de plaats waar ik mijn gedachten kon waarnemen. Niet om ze tegen te houden, maar om ze rustig voorbij te zien komen. In het begin leek dat bijna onmogelijk. Mijn gedachten sprongen alle kanten op. Soms dacht ik aan gisteren. Dan weer aan morgen. Even later was ik alweer bezig met iets totaal anders. Toch gebeurde er iets bijzonders. 1
Hoofdstuk 2