Iedereen komt op een dag op een punt in zijn leven waarop hij zich afvraagt: “Wie ben ik werkelijk?” Het lijkt een eenvoudige vraag, maar hoe langer je erover nadenkt, hoe groter het mysterie wordt. Mijn naam is Ludo Bausmans en mijn hele leven ben ik op zoek geweest naar antwoorden. Niet naar antwoorden die ik in boeken kon vinden, maar naar antwoorden die alleen gevonden kunnen worden door te observeren. Ik heb geleerd dat de wereld voortdurend onze aandacht opeist. Vanaf het moment dat we wakker worden, worden we omringd door geluiden, beelden, verwachtingen en meningen. We reageren, we denken, we plannen en we maken ons zorgen. Het lijkt alsof onze aandacht altijd naar buiten wordt getrokken. Toch ontdekte ik dat er nog een andere richting bestaat. Naar binnen. Dat is de reis waar dit boek over gaat. Voor mij begon die reis toen ik mij realiseerde dat aandacht misschien wel de krachtigste eigenschap is die een mens bezit. Waar je aandacht naartoe gaat, daar groeit je bewustzijn. Daarom begon ik mijn aandacht steeds vaker bewust naar mijn hoofd te brengen. Niet omdat mijn lichaam onbelangrijk is. Integendeel. Ik zie het lichaam als een wonderlijk systeem dat dag en nacht voor ons werkt. Mijn hart klopt zonder dat ik het hoef aan te sturen. Mijn longen ademen zonder dat ik er voortdurend aan hoef te denken. Mijn spieren, zenuwen en organen werken samen in een ingewikkeld geheel dat zichzelf voortdurend probeert in balans te houden. Dat gaf mij een bijzonder inzicht. Misschien hoeft mijn aandacht niet voortdurend bezig te zijn met alles wat mijn lichaam doet. Misschien mag ik erop vertrouwen dat het lichaam veel processen zelf regelt. Daardoor ontstond er ruimte om mijn aandacht te richten op mijn bewustzijn. In het begin bleek dat helemaal niet gemakkelijk te zijn. 1 Mijn gedachten sprongen alle kanten op. Oude herinneringen kwamen voorbij. Zorgen over morgen drongen zich op. Soms merkte ik dat ik al minutenlang verdwaald was in mijn eigen gedachten voordat ik me herinnerde waar ik eigenlijk mee bezig was. Toch gaf ik niet op. Steeds opnieuw bracht ik mijn aandacht rustig terug. Niet met boosheid. Niet met teleurstelling. Maar met geduld. Langzaam begon ik iets te ontdekken. Hoe vaker ik mijn aandacht bewust terugbracht, hoe rustiger mijn geest werd. Niet omdat mijn gedachten verdwenen, maar omdat ik ze begon te observeren in plaats van onmiddellijk te volgen. Voor mij voelde dat als het begin van een nieuwe manier van leven. Ik begon steeds beter onderscheid te maken tussen wat ik dacht en degene die die gedachten waarnam. Die ontdekking veranderde mijn leven. Ik wil niet beweren dat mijn ervaringen voor iedereen hetzelfde zullen zijn. Ieder mens beleeft bewustzijn op zijn eigen manier. Wat ik in dit boek beschrijf, zijn mijn persoonlijke ervaringen en de inzichten die daaruit zijn voortgekomen. Misschien herken je jezelf erin. Misschien helemaal niet. Beide zijn goed. Ik nodig je alleen uit om af en toe even stil te worden. Want misschien begint de grootste reis die een mens kan maken niet met een eerste stap naar buiten, maar met een eerste moment van echte aandacht voor zichzelf. En misschien is dat wel de ware reis naar binnen.
Hoofdstuk 1